طبیعت زیبای روستای لالان

در دل رشته کوههای البرز، میان مه صبحگاهی که همچون روسری ابریشمی بر دوش قلهها افتاده است، روستای لالان چون نگینی سبز میدرخشد. اینجا جایی است که طبیعت، دستِ هنرمند خود را به تماشا گذاشته و هر گوشه اش تابلوئی از زیبایی بی پایان آفرینش است.

از یک سو، رودخانه ای خروشان با زمزمه ای دلنشین، میان سنگ های صیقلی راه می گشاید و خنکای بهشتی را به کوچه باغ های روستا هدیه میکند. آب زلال و شفاف آن، آیینه ای تمام نما از آسمان آبی و درختان سربه فلک کشیده ای است که قرن هاست ریشه در خاک این دیار دارند. نسیم ملایمی که از روی آب میگذرد، عطر یاس و نسترن را به مهمانان این روستا پیشکش میکند.

سفره سبز دامنه ها، با نقش ونگار گل های خودرو و لاله های وحشی، چنان چشم نواز است که گویی بهشتی کوچک بر روی زمین گسترانده شده. درختان گردو و سیب با شاخه های پرمیوه، سایه سارهای دلپذیری برای خستگی زدودن مسافران فراهم آورده اند و آواز پرندگان مهاجر، سمفونی صبحگاهی این دیار را مینوازد.

با غروب آفتاب، نارنجی و سرخ، شعله وار بر فراز بام های خشتی می نشیند و مه رقیق شب، به آرامی درهها را در بر میگیرد. در این هنگام، روستای لالان با چراغ های گرم و پراکنده اش، همچون کهکشانی کوچک در دل کوهستان خودنمایی میکند.

لالان تنها یک روستا نیست؛ لالان سروده ای است از صبر سنگ، طراوت آب، سبزی درخت و مهمان نوازی مردمی که هنوز با طبیعت هم زبانند. هر نفسی که در این هوا کشیده میشود، سلامی است به پاکی؛ هر نگاهی که به این افق میدوزی، سفری است به عمق آرامش.

به راستی که روستای لالان، بهشت گمشده تهران است؛ جایی که هنوز آسمان پرستاره است، زمین بوی باران میدهد و دل، بیکمترین ادعایی، پر میکشد.